opent en concludeert dat de dochter van de onderdrukte ook niet betrouwbaar genoeg is.
Ze waren allebei eenzame mensen.
En ze merkten zelf niet dat ze op een gegeven moment meer voor elkaar werden dan alleen kapitein en ondergeschikte.
Na een bijzonder hevige veldslag verloor het bataljon bijna de helft van zijn manschappen.
Die nacht werden ze alleen gelaten.
En voor het eerst hielden ze op met doen alsof.
Ze hadden allebei de behoefte om te voelen dat er, te midden van de dood, nog steeds leven was.
Tot het
