Zinaida stond bij het raam van het medisch bataljon en keek zwijgend toe hoe de gure wind de droge februarisneeuw over de hobbelige weg blies. De kamer rook sterk naar medicijnen, vochtige verbanden en een onaangename, zure geur die haar nog ongemakkelijker maakte. Een militaire arts van middelbare leeftijd zat aan het bureau – een vermoeide vrouw met een bleek, flets gezicht en medaillelinten op haar verkreukelde laboratoriumjas. Ze sorteerde langzaam documenten, zonder ook maar naar het meisje te kijken.
‘Dus, Soboleva,’ zei ze uiteindelijk met een vlakke, kleurloze stem. ‘Je
