najaar van 1944 bleef alles vrijwel onveranderd.
En toen begon de duizeligheid.
Ochtendmisselijkheid.
Zwakte.
En tot slot, dat gesprek in het medisch bataljon.
Na de dokter kwam Zinaida naar de dug-out van het hoofdkwartier.
Het certificaat zat stevig in haar zak.
Radomsky ging naar buiten, zag haar en besefte meteen dat er iets ernstigs was gebeurd.
– Wat is er gebeurd, Zina?
Ze overhandigde het papier zwijgend.
Hij vouwde het stuk papier open.
Ik heb het gelezen.
Het gezicht verstijfde onmiddellijk.
– Binnen.
Het was warm in de dug-out.
Het rook naar
