draaide zich langzaam naar haar toe.
Er was geen angst te bespeuren in de grijze ogen van het meisje.
Er werd niet om medeleven gevraagd.
Slechts de zware vermoeidheid van een man die al lang geen begrip meer verwacht van de mensen om hem heen.
Ze nam het papier, vouwde het zorgvuldig in vieren en verstopte het in de borstzak van haar tuniek.
‘Ik schaam me niet, kameraad militair arts,’ antwoordde ze kalm. ‘En ik zal niets uitleggen. Je zult het toch niet begrijpen.’
Daarna draaide ze zich om en
