ging weg.
Luid geklop van laarzen klonk door de lange ziekenhuisgang, waarvan de wanden vol stonden met brancards, dozen met medicijnen en opgevouwen dekens.
Eenmaal buiten bleef Zinaida staan.
Een snijdende windvlaag trof me recht in het gezicht.
Ze draaide zich niet om.
De kou maakte me ongerust.
Ergens voorbij de horizon bulderde het artilleriegeschut zwaar, en na elk schot in de verte beefde de aarde lichtjes.
Zinaida was pas negentien jaar oud.
Ze werd geboren in een klein mijnwerkersdorpje vlakbij Luhansk. Haar familie werd in 1937 uitgeroeid. Eerst werd
