u naar achteren worden gestuurd. U kunt niet langer aan het front blijven. U kunt naar huis. Als u tenminste ergens heen kunt. »
‘Dank u wel,’ zei Zinaida zachtjes.
De vrouw aan tafel keek plotseling naar haar op.
« Dit eindigt niet zomaar met een ‘dankjewel’. Begrijp je wel wat er nu gaat gebeuren? Een onderzoek, een commissie, gesprekken binnen de hele eenheid. De meisjes naast je liggen onder vuur, stervend, en jij… Een scherpschutter, een gedecoreerde soldaat, de trots van het regiment – en dat is alles. Schaam je, Soboleva. »
Zinaida
