de deur.
Maria Vladimirovna kwam de veranda op.
Ze is flink ouder geworden.
De rug kromde zich.
Het haar is bijna volledig wit.
Maar het uiterlijk bleef hetzelfde.
Toen de vrouw Zinaida zag, greep ze de deurpost vast.
« Hallo, » zei Zinaida. « Dus je leeft nog. »
Goretskaya zweeg lange tijd.
– Zoals je ziet.
— Ze vertelden me dat je dood bent.
— Zo moest het wel zijn.
Zinaida keek naar Marina.
— Je wist dat ik gevangen zat. En mijn dochter was bij me weggehaald.
Maria Vladimirovna richtte haar blik op het meisje.
– Marisha,
