ga nu even naar binnen. We moeten praten.
Het meisje bewoog niet.
Ze bekeek de ene vrouw aandachtig, en vervolgens de andere.
En plotseling zei ze:
– Dit is niet zomaar een tante.
Zinaida verstijfde.
– Wat?
– Dit is mama.
De stilte werd zo diep dat het geluid van een vallende appel vanuit de tuin te horen was.
Maria Vladimirovna ging vermoeid op de trede zitten.
– Dat klopt, Marisha. Dit is je moeder.
Het meisje keek Zinaida met grote ogen aan.
‘Ik zei het toch,’ vervolgde Goretskaya. ‘Weet je nog? Ik zei
