poort stond open.
Zinaida kwam binnen.
Een meisje van ongeveer tien jaar oud zat op de veranda.
Er lag een dik boek op zijn knieën.
Lichtblonde vlechten.
Grijze ogen.
Net zoals die van haar.
Zinaida stopte.
Het werd plotseling moeilijker dan ooit om de juiste woorden te vinden.
– Hallo.
Het meisje hief haar hoofd op.
– Hallo.
— Jij… Marina?
– Ja.
Zinaida voelde haar knieën trillen.
— Is Maria Vladimirovna thuis?
— Tante Masha? In de tuin. Ga je haar opzoeken?
— Tegen haar.
Maar ze keek alleen naar het meisje.
Op dat moment kraakte
