zitten.
Dezelfde tafel waaraan hij vroeger huiswerk had gemaakt.
Hij streek met zijn hand over het hout.
“Deze tafel…”
Ik glimlachte.
“Ja. Die heb ik altijd bewaard.”
Hij keek naar een klein krasje in het blad.
“Dat heb ik gemaakt toen ik acht was.”
“Met je speelgoedauto.”
Hij lachte zacht.
“Je werd toen niet eens boos.”
“Omdat je het niet expres deed.”
Zijn glimlach verdween.
Hij keek me aan.
“Wat ik deed, was wel expres.”
Ik voelde mijn keel dichtknijpen.
Hij boog zijn hoofd.
“Ik schaam me ervoor.”
Ik zweeg.
“
