ik lang niet had gevoeld.
Hoepel.
Voorzichtig.
Klein.
Maar echt.
Een maand later kwam Daniel voor het eerst op bezoek.
We hadden afgesproken elkaar overdag te ontmoeten.
Loretta wist dat hij zou komen.
Ik had hem gevraagd alleen te komen.
Hij stond op de veranda met een kleine plant in zijn handen.
“Voor je tuin,” zei hij.
Ik keek naar de plant.
Een jonge lavendelstruik.
Ik glimlachte.
“Dank je.”
Hij keek naar de grond.
“Mam, ik wil je niet onder druk zetten.”
“Dat waardeer ik.”
We gingen aan de keukentafel
