zijn adem inhield. Jake stond in de woonkamer heen en weer te ijsberen; zijn kaken waren stijf op elkaar geklemd en zijn gezicht was rood aangelopen van woede en pijn.
“Zeg me dat die test niet van jou is!” riep hij zodra hij me zag. Zijn stem brak bij het laatste woord.
Ik sloot langzaam de deur achter me en zette mijn tas neer. Ik schreeuwde niet terug. Ik huilde niet. Iets in mij werd kalm en standvastig, als het oog van een storm.
“Hij is wel van mij, schat,”
