ook niet wat betreft de mogelijkheid – hoe klein ook – dat de artsen het mis hadden.
Ik weet niet eens meer hoe ik het kantoor verliet. Het enige wat ik me herinner, is dat ik even later met witte knokkels het stuur omklemde, terwijl tranen mijn zicht op de weg vertroebelden op weg naar huis.
De auto van Jake stond al op de oprit.
Wordt vervolgd op de volgende pagina:
Mijn hart bonsde in mijn keel toen ik naar binnen stapte. De sfeer in huis was gespannen, alsof het huis zelf
