zei ik zachtjes.
Zijn handen balden zich tot vuisten. “Wie dan?” eiste hij te weten. “Wie is hij, Emma?”
“Er is niemand anders,” zei ik, terwijl ik hem recht in de ogen keek. “Die is er ook nooit geweest.”
Hij lachte bitter. “Verwacht je dat ik dat geloof? De artsen zeiden…”
“Ik weet wat de artsen zeiden,” onderbrak ik hem voorzichtig. “En als je een echtscheiding wilt, dan zal ik je niet tegenhouden.”
Dat deed hem verstijven.
“Maar voordat je bij ons weggaat,” vervolgde ik – mijn stem trilde, ondanks mijn
