Een seconde lang weigerde mijn brein te verwerken wat mijn ogen zagen. Ik lachte kort en buiten adem, ervan overtuigd dat dit wel een of andere nare vergissing moest zijn.
Toen zag ik wat er naast de taart lag.
Een klein, wit staafje. Van plastic. Bekend.
Een positieve zwangerschapstest.
De wereld kantelde.
Mijn vingers werden gevoelloos terwijl ik me vastgreep aan de rand van het bureau. Geluiden vervaagden en maakten plaats voor een suizend geluid in mijn oren. Jake had hem gevonden. De test die ik achter in het badkamerkastje
