in het donker werden gefluisterd.
Toen de artsen Jake vertelden dat hij onvruchtbaar was, knapte er iets in hem. Hij zei het nooit hardop, maar ik zag het aan zijn hangende schouders, aan de manier waarop hij gesprekken over kinderen uit de weg ging, en aan hoe hij zich verontschuldigde voor dingen waar hij helemaal geen schuld aan had.
“Het spijt me,” zei hij telkens weer. “Ik weet dat je graag moeder wilde worden.”
Maar ik had de hoop niet opgegeven. Niet wat hem betreft. Niet wat ons betreft. En
