had verstopt, achter handdoeken en schoonmaakmiddelen, in de – naïeve – hoop dat ik de tijd zou krijgen om alles goed uit te leggen.
Ik had het hem nog niet eens verteld. Niet omdat ik dat niet wilde, maar omdat ik doodsbang was.
Bang voor hoop. Bang voor teleurstelling.
Bang om wonden weer open te rijten die we jarenlang hadden geprobeerd te helen.
Jake en ik waren zeven jaar getrouwd. Zeven jaar vol liefde, gelach en een fijn samenzijn – maar ook zeven jaar met negatieve zwangerschapstesten, doktersbezoeken, beleefd medeleven en verontschuldigingen die
