vader te zijn, als dat is wat je wilt.”
Hij knikte verwoed. “Ik zweer het je, ik zal het elke dag goedmaken. Ik zal de beste echtgenoot zijn. De beste vader. Dat beloof ik.”
Ik leunde tegen hem aan en hij sloeg zijn armen om me heen; hij hield me vast alsof hij bang was dat ik zou verdwijnen. Wat er nu tussen ons was, ging verder dan alleen vergeving – er was een toekomst. Kwetsbaar. Onzeker. Maar wel echt.
“We komen er wel uit,” fluisterde ik.
Jake trok zich net
