En potloden.
En een wereld in zijn hoofd die door geen enkele armoede kon worden bereikt.
Daarna begon het tekenen.
De man met de rode hoed keerde terug.
Elke pagina.
Elke dag.
Steeds hetzelfde verhaal.
Altijd alert.
In behandeling.
Uitsluitend ter illustratie.
Totdat ze een klop hoorden.
Drie langzame slagen.
Buiten het raam is het ochtendlicht nog zwak.
Mateo was net ontbijtgranen aan het eten toen ik de deur opendeed.
En daar is het dan.
Rode hoed.
Rood T-shirt.
Dezelfde kalme uitdrukking als acht jaar geleden.
‘Mijn naam is Daniel,’
