zei hij vriendelijk. ‘Mag ik binnenkomen?’
Mijn lichaam begaf het voordat mijn geest kon bevatten wat er was gebeurd.
Achter me schoof Mateo’s stoel over de vloer.
‘Mam?’ riep hij.
Ik bewoog me niet.
‘Hoe weet je waar we wonen?’ vroeg ik.
Mijn stem klonk hoger dan ik bedoelde.
Daniele gaf geen kik.
‘Ik doe vrijwilligerswerk in een buurthuis,’ zei ze. ‘Er was een tentoonstelling met kinderkunst.’
Hij aarzelde even.
“Ik heb de tekeningen van uw zoon gezien.”
Ik was buiten adem.
“Er stond mijn gezicht op gedrukt,” voegde hij
