niet alleen.
Een week later verscheen er een man met een felrode hoed in het ziekenhuis.
Hij praatte niet veel.
Ze stond zwijgend bij het raam van de NICU, keek naar Mateo en knikte alsof ze iets begreep wat de rest van de wereld niet begreep.
Daarna vertrok hij.
En ik heb hem nooit meer teruggezien.
Jaren zijn voorbijgegaan.
We hebben het overleefd.
Zodra.
Ik werkte ‘s ochtends in een bakkerij.
Avondreiniging van kantoorgebouwen.
Mateo groeide op met tweedehands meubels en geërfde kleding.
Maar hij had altijd documenten bij zich.
