De man met de rode hoed.
Zes maanden lang tekende mijn achtjarige zoon steeds dezelfde man.
Hoog.
Nog steeds.
Glimlachend.
Hij draagt altijd een felrode hoed.
Aanvankelijk dacht ik dat het slechts een verzinsel van mijn verbeelding was, een van die kinderfasen die komen en gaan zoals de tijd.
Maar Mateo heeft het ontwerp nooit veranderd.
Nooit, zelfs niet één keer.
Hetzelfde gezicht. Dezelfde hoed. Dezelfde ingetogen glimlach.
Elke dag weer.
En elke keer dat ik hem vroeg wie hij was, antwoordde hij steevast hetzelfde.
“Dat is de man die
