ze begonnen bewust tijd vrij te maken.
Iedere zondag belde minstens één van hen.
We maakten een familiegroep aan waarin we foto’s en kleine berichten deelden.
En één keer per maand kwamen we samen eten.
Soms bij mij.
Soms bij een van hen.
De afstand tussen onze huizen was niet verdwenen.
Maar de afstand tussen onze harten werd kleiner.
Op een middag zat ik op mijn nieuwe veranda toen mijn kleindochter naast me kwam zitten.
Ze was zeven jaar oud.
“Mijn eigen?”
“Ja, lieverd?”
“Waarom heb je zes kinderen gekregen?”
