Mijn haar zat slordig.
Mijn kleding was eenvoudig.
Maar ik lachte.
Een echte lach.
Onder de foto stond:
‘Ons eerste thuis was geen gebouw. Het was mama.’
Ik drukte mijn hand tegen mijn hart.
En toen wist ik dat ik dit huis zou kunnen accepteren.
Niet als betaling voor mijn opofferingen.
Maar als een geschenk van zes volwassen kinderen die eindelijk begonnen te begrijpen wat familie werkelijk betekent.
De maanden daarna veranderde er veel.
Niet alles werd perfect.
Mijn kinderen hadden nog steeds hun banen.
Hun gezinnen.
Hun verantwoordelijkheden.
Maar
