het verschil vervolgens stilletjes aan met haar fooien.
Op een middag vroeg ik haar eindelijk waarom.
‘Mam, we hebben zelf nauwelijks genoeg geld. Waarom betaal je voor vreemden?’
Ze stopte met het afvegen van het aanrecht.
‘Frankie, weet je wat ik zie als zo iemand de deur binnenkomt?’
Ik haalde mijn schouders op.
‘Iemand die geen geld heeft?’
Ze keek me geduldig aan.
“Ik zie iemands kind. Iemand wiens moeder zich waarschijnlijk jarenlang zorgen heeft gemaakt of hij wel genoeg te eten had. Misschien is die moeder er niet meer.
