Ik heb drie zonen en ik hou onvoorwaardelijk en volkomen van ze. Al tweeëntwintig jaar is die liefde de leidraad in mijn leven, de basis waar alles omheen is gebouwd.
Maar ik koesterde daarbij ook een wrok.
Geen zwaar verdriet.
Niet het soort dat zichzelf aankondigt.
Het stille soort, het soort dat achterin een bepaalde lade ligt, die je niet vaak opent, maar waarvan je weet dat hij er is.
De klacht betrof de dochter die ik niet had gekregen.
Ik wil voorzichtig zijn met hoe ik dit zeg.
Ik
