tranen te bedwingen.
De woorden van mijn moeder kwamen weer bij me terug.
Iemand moet zich erom bekommeren. Vandaag ben ik die iemand.
Maar nu was het Amber.
En ze had geen idee wie ik was.
Toen zwaaide de keukendeur open.
Kyle verscheen.
Zijn dure blauwe overhemd was keurig gestreken en een gouden horloge glansde om zijn pols.
Madison volgde hem en wees naar mijn tafel.
‘Wat is hier aan de hand?’, vroeg Kyle.
Amber stapte naar voren.
“Ik heb hem laten zitten. Hij is gewoon aan het lunchen.”
Kyle
