De hele zaal draaide zich naar me toe. Grant verstijfde.
‘Doe niets waar je later spijt van krijgt, omdat je boos bent,’ zei ik. ‘Niet nu.’
De stilte was volkomen.
Vervolgens zette Grant het glas neer.
‘Ik ben niet boos om één specifieke reden,’ zei hij. Zijn stem was zacht en volkomen kalm.
Vanessa keek hem nu aan met een uitdrukking die niet langer alleen verbazing uitstraalde, maar ook wat terughoudender was. ‘Grant, wat ben je aan het doen?’
‘Praten.’ Hij keek haar aan. ‘Eindelijk.’
“Dan kunnen we dit misschien
