met een uitdrukking die ik had
Zoiets had ik nog nooit bij hem gezien. Niet echt woede. Eerder iets dat meer onder druk stond dan woede. De blik van iemand die iets lange tijd heeft vastgehouden en er uiteindelijk helemaal doorheen is.
De kracht die nodig is om het vast te blijven houden.
Om ons heen glimlachten de mensen en namen ze plaats voor de toast, in afwachting van de lieve en ietwat nerveuze toespraak van een kersverse echtgenoot.
Ik stond op.
« Nee. »
Het woord klonk luider dan ik bedoelde.
