beter in besloten kring doen.”
“Nee. Ik doe al twee jaar alles in mijn eentje.”
Niemand aan de tafels om ons heen bewoog zich.
‘Ik wist van de blauwe jurken,’ zei hij.
Vanessa’s moeder stopte met lachen.
‘Ik kwam er drie dagen geleden achter. Vanessa’s tablet lag open op het aanrecht thuis en ik zag de berichten.’ Hij pauzeerde even. ‘Ik had ze niet mogen zien.’
Vanessa’s stem zakte. « Grant, doe het niet. »
Hij keek haar aan. « Je noemde mijn moeder ‘de andere moeder’. »
De kamer werd koud.
“Je zei
