militaire documenten.
Daarna deed ze het deksel dicht.
Het verleden kon niet worden rechtgezet.
Het enige dat nog restte, was verder te leven.
Marina is volwassen geworden.
Ze ging naar het pedagogisch instituut.
Ze werd docent literatuur.
Ze heeft de grijze ogen van haar moeder geërfd.
Blond haar.
En datzelfde karakter dat niet volledig te verbuigen was.
Eind jaren tachtig, toen de archieven geleidelijk aan openbaar werden gemaakt, kwam Marina op een dag naar haar moeder en zei:
– Mam, ik wil naar Moskou.
– Waarvoor?
— Naar het archief van het Ministerie
