Naast het bed stond Andreas met twee kopjes op een dienblad.
Hij had zich langzaam door de keuken bewogen om haar te verrassen.
‘Goedemorgen, mijn meisje,’ zei hij.
Sofia glimlachte slaperig.
‘Wat doe je nu?’
‘Ontbijt brengen voor mijn vrouw.’
‘Na achtenzeventig jaar hoef je me toch niet meer te versieren?’
Andreas zette het dienblad voorzichtig neer.
‘Dat weet ik nog zo net niet.’
Ze lachte.
Hij ging naast haar zitten.
Ze dronken hun koffie.
Buiten zongen de vogels.
Het huis was stil.
Geen feestmuziek.
Geen toespraken.
Geen tientallen gasten.
