je schoenen niet meer midden in de keuken laat staan.’
Andreas barstte in lachen uit.
‘Dat kan ik niet beloven.’
‘Dan moet ik er nog even over nadenken.’
Ze lachten allebei.
En in dat eenvoudige moment zat misschien wel het geheim van hun huwelijk.
Niet dat ze nooit moeilijkheden hadden gehad.
Niet dat ze nooit boos waren geweest.
Maar dat ze na al die jaren nog steeds samen konden lachen.
De volgende ochtend
De ochtend na hun jubileum werd Sofia wakker van de geur van koffie.
Ze opende haar ogen.
