het gewoon weten.’
Hij dacht even na.
Toen antwoordde hij:
‘Niet iedere dag was gelukkig.’
Sofia knikte langzaam.
‘Dat weet ik.’
‘Maar mijn leven met jou was het mooiste leven dat ik had kunnen wensen.’
Ze glimlachte.
‘Dat is een goed antwoord.’
Andreas boog zich naar haar toe en kuste haar voorhoofd.
‘Ik heb nog een vraag voor jou.’
‘Welke?’
‘Als je opnieuw achttien was en ik opnieuw eenentwintig, zou je dan weer met me trouwen?’
Sofia keek hem lang aan.
Toen glimlachte ze.
‘Alleen als je belooft dat je
