de laatste familieleden afscheid namen.
De kinderen ruimden de tafels af.
De lichtjes in de tuin bleven branden.
Sofia en Andreas zaten naast elkaar op hun vertrouwde bankje.
Ze waren moe.
Maar gelukkig.
‘Het was een mooie dag,’ zei Sofia.
Andreas knikte.
‘De mooiste in lange tijd.’
Ze keken naar de tuin waar ze zoveel jaren hadden doorgebracht.
Hier hadden hun kinderen gespeeld.
Hier hadden hun kleinkinderen verjaardagen gevierd.
Hier hadden ze op warme zomeravonden samen gegeten.
En hier zaten ze nu, achtenzeventig jaar na hun trouwdag.
Sofia leunde voorzichtig
