zat naast hem zonder op de tijd te kijken.
Die zaken leken onbeduidend vanuit een directiekamer.
Vanaf een eenzame veranda waren ze alles.
Jonah stond op en pakte zijn gereedschapskist.
« Ga je vanavond nog terug naar de stad? »
Ik keek naar mijn auto.
Vervolgens richting het Porch House in de verte.
« Nee. »
Hij trok zijn wenkbrauw op.
« Nee? »
“Ik heb Jean beloofd dat ik morgen zal helpen met de leesgroep.”
“Dat klinkt ernstig.”
“Extreem.”
« En Lily zegt dat je haar nog steeds een herkansing met dammen verschuldigd bent. »
Ik kreunde.
“
