miste de gewoonte van zijn aanwezigheid.
Dat onderscheid maakte haar verdrietig.
Op een regenachtige dinsdag besloot ze de garage op te ruimen.
Mykola had haar jarenlang verboden daar iets te verplaatsen.
‘Ik weet precies waar alles ligt,’ zei hij altijd.
Nu lagen er tientallen schroeven, oude gereedschappen en vergeelde kranten.
Achter een houten kast vond Hanna een kleine metalen doos.
Er zat een roestig slot op.
De sleutel hing aan een spijker onder de werkbank.
Toen ze de doos opende, zag ze een stapel brieven.
Allemaal zorgvuldig opgevouwen.
Op de
