de winkel zonder haast.
Op een middag ging ze zelfs bij tante Zina thee drinken.
‘Hoe gaat het met je, Hannusia?’ vroeg de buurvrouw.
Hanna dacht even na.
‘Rustig.’
Zina knikte begrijpend.
‘Dat mag ook.’
Maar toen de lente werkelijk begon, veranderde er iets.
Hanna merkte dat ze soms automatisch twee kopjes op tafel zette.
Ze kocht nog steeds zijn favoriete brood.
En wanneer ze ‘s avonds langs de woonkamer liep, verwachtte ze heel even het geluid van de televisie.
Ze miste niet de man zoals hij was geweest.
Ze
