op een bepaald uur verwachtte.
Het huis was stil.
En die stilte voelde aanvankelijk als vrijheid.
De begrafenis vond drie dagen later plaats.
Haar oudste zoon, Petro, hield een korte toespraak over zijn vader.
Hij sprak over plichtsbesef, eerlijkheid en hard werken.
De jongste, Andrij, vertelde hoe zijn vader hem als kind had geleerd een fiets te repareren.
Iedereen knikte.
Iedereen sprak met respect over Mykola Fedorovitsj.
Hanna stond naast de kist en dacht dat niemand daar werkelijk wist hoe hun huwelijk was geweest.
Maar ze zei niets.
Zoals altijd.
