ze veertig jaar had samengeleefd.
Ze verwachtte verdriet.
Misschien tranen.
Misschien een gevoel van paniek.
Maar het eerste wat ze voelde, was opluchting.
Een diepe, stille opluchting waarvoor ze zich onmiddellijk schaamde.
Die avond, toen haar zonen waren aangekomen en de buren begonnen met de voorbereidingen voor het afscheid, zat Hanna alleen in de keuken.
Voor het eerst hoefde ze niet te luisteren of Mykola zijn jas in de gang ophing.
Ze hoefde niet te raden in welke stemming hij verkeerde.
Ze hoefde geen thee te zetten omdat hij dat
