dagen werden korter.
Maar Hanna zat niet langer iedere middag op de veranda om te wachten tot de tijd voorbijging.
Ze had afspraken.
Vriendinnen.
Boeken die ze wilde lezen.
Mensen die haar verwachtten.
En plannen voor het volgende voorjaar.
Op een avond haalde ze de oude trouwfoto uit een lade.
Daarop stond een jonge vrouw in een witte jurk naast een ernstige man met een keurige snor.
Ze keek naar haar jongere zelf.
Naar de angst in haar ogen.
Naar het leven dat ze toen niet durfde te kiezen.
‘Arme
