scheen.
Naar haar cursusboeken op de vensterbank.
En ze zei:
‘Ja, Zina.’
De buurvrouw glimlachte.
‘Wanneer dan?’
Hanna dacht even na.
‘Gisteren.’
Zina keek verbaasd.
‘Gisteren?’
‘Ja. Ik hielp een oude vrouw een brief aan haar kleindochter te schrijven. Toen ze klaar was, pakte ze mijn hand en zei dat ik haar dag mooier had gemaakt.’
Hanna glimlachte opnieuw.
‘Ik ging naar huis en besefte dat ik gelukkig was.’
Zina zweeg even.
Daarna kneep ze in Hanna’s hand.
‘Dat is mooi, Hannusia.’
De herfst kwam.
De bladeren werden geel.
De
