meid,’ fluisterde Hanna.
Daarna streek ze met haar vingers over de foto.
‘Maar we zijn er nog.’
Ze zette de foto terug in de lade en liep naar het raam.
Buiten begon de eerste herfstregen.
Hanna glimlachte.
Veertig jaar lang had ze gedacht dat haar leven al beslist was.
Dat dromen alleen voor jonge mensen waren.
Dat een vrouw na haar zestigste niets nieuws meer hoefde te verwachten.
Maar nu wist ze beter.
Je kunt verloren jaren niet terughalen. Je kunt alleen besluiten dat de jaren die nog voor je
