in de tuin, waar ze bloemen plantte in plaats van alleen aardappelen en kool.
‘Wat een verandering!’ riep Zina.
Hanna lachte.
‘Ik vond dat het tijd werd.’
Ze gingen samen op de veranda zitten.
Zina keek haar onderzoekend aan.
‘Hannusia, mag ik je nog eens iets vragen?’
‘Natuurlijk.’
‘Ben je ooit gelukkig geweest?’
Hanna herinnerde zich dat haar buurvrouw haar jaren geleden precies dezelfde vraag had gesteld.
Toen had ze geantwoord dat ze het niet meer wist.
Nu keek ze naar de bloemen.
Naar de zon die tussen de bomen
