te beginnen.”
Hij glimlachte.
Ik keek naar de mensen om me heen.
“En dat hulp vragen geen teken van zwakte is.”
Mijn stem werd zacht.
“Het kan het begin zijn van je vrijheid.”
Die avond, nadat iedereen naar huis was gegaan, zat ik in mijn gele fauteuil.
Op het tafeltje naast me lag mijn telefoon.
Dezelfde telefoon waarmee ik een jaar eerder drie mensen had gebeld.
Ik pakte hem op en keek naar de namen.
Loretta.
Marcus.
Evelyn.
Drie mensen die ik ooit had geholpen zonder iets terug te verwachten.
