beloofde niets.
Toen we afscheid namen, sloeg hij voorzichtig zijn armen om me heen.
Ik liet het toe.
Het was geen wonderbaarlijke verzoening.
Geen moment waarop alle pijn verdween.
Maar het was een begin.
En dat was genoeg voor die dag.
Een jaar na mijn vertrek vierde ik mijn zesenzeventigste verjaardag.
Loretta had een kleine lunch georganiseerd in mijn tuin.
Marcus kwam met bloemen.
Evelyn bracht een boek mee.
Mevrouw Ellis bakte een taart.
En Daniel kwam met een zelfgemaakte houten plantenbak.
We zaten samen onder de appelboom.
De zon
