waren niet duur.
Maar ik voelde me rijker dan ik me in jaren had gevoeld.
Niet vanwege geld.
Maar vanwege rust.
Zes maanden na mijn vertrek belde Daniel opnieuw.
“Mam, mag ik je iets vragen?”
“Natuurlijk.”
“Zou je met me willen lunchen?”
Ik aarzelde.
Hij voegde er onmiddellijk aan toe:
“Op een openbare plek. Alleen als jij dat prettig vindt.”
Ik glimlachte.
Hij begon eindelijk te begrijpen dat mijn grenzen geen straf waren.
Ze waren noodzakelijk.
“Dat lijkt me goed,” zei ik.
We spraken af in een klein restaurant vlak
