voor de woonkamer.
Een onpraktische kleur, zou Daniel vroeger hebben gezegd.
Maar ik vond hem prachtig.
En voor het eerst in mijn leven hoefde ik mijn keuze niet uit te leggen.
Op een middag kwam mijn buurvrouw, mevrouw Ellis, langs met zelfgebakken koekjes.
Ze keek naar de gele stoel.
“Wat een vrolijke kleur!”
Ik begon te lachen.
“Dat vond ik ook.”
Ze ging zitten.
We dronken thee.
We praatten over bloemen, boeken en het weer.
Toen ze vertrok, keek ik om me heen.
Mijn huis was niet groot.
Mijn meubels
