kon rustig ademhalen.
En toch huilde ik.
Niet omdat ik terug wilde.
Maar omdat ik eindelijk durfde toe te geven hoeveel verdriet ik had gehad.
De volgende ochtend werd ik wakker door zonlicht op mijn gezicht.
Ik maakte koffie.
Ik ging bij het raam zitten.
En ik bleef daar bijna een uur.
Zonder iets te moeten doen.
Zonder op iemand te wachten.
Zonder bang te zijn dat ik iemand tot last was.
Het voelde vreemd.
Maar ook heerlijk.
Drie dagen later belde Daniel.
Ik keek lang naar zijn naam op
