gestudeerd.”
Hij keek Daniel recht aan.
“Uw moeder verwachtte nooit iets terug. Ze zei altijd dat ik later anderen moest helpen als ik daartoe in staat was.”
Hij glimlachte even.
“Dat probeer ik nu te doen.”
Evelyn sloot de map.
“En ik ken uw moeder al meer dan twintig jaar. Ze heeft me geholpen toen ik na mijn scheiding opnieuw moest beginnen.”
Daniel keek van de een naar de ander.
Zijn gezicht was veranderd.
Niet langer boos.
Eerder verward.
“Dus jullie zijn allemaal gekomen omdat ze jullie ooit geholpen heeft?”
